انتظار من

امروز ۱۷ هفتم تمام شد...چند روزه مامانم عمل کرده و درگیرش بودیم. از قبلشم یه مدت چون میدیدم حالم خوبه استراحت نمیکردمدیشب خونه مادرم بودم طرفا ساعت ۸شب بدون هیچ مشکلی رفتم دستشویی دیدم خونریزی دارم... در حد کف دست تقریبازود شیاف سیکلوژست استفاده کردم و زنگ زدم به شوهرم و رفتیم بیمارستانسونوگرافی ها که بسته بودن. رفتیم بیمارستان آریا.از اونجا زنگ زدن به دکترم که جواب ندادقلب بچه رو با دستگاه چک کردن که شکر خدا مشکلی نداشت... برام سونو نوشت. گفتم فردا جمعه است گفت ادرس یه سونو میدیم که باز باشه. هر چند امروز شوهرم رفت دید تعطیلهگفت استراحت کن و شیاف بزار و برو سونواز دیشب استراحتمخونریزیم قطع شده شکر خدا. صبح یکم خون مونده اومد و بعد هم یکم لک اما الان خوبمفقط کمی زیر دلم گهگاه درد میگیرهفردا صبح میرم سونو ببینم چه خبرهتوکل به خداخدایا خودت بچمو حفظ کن ... انتظار من...

یک چیزهایی هیچ وقت عادی نمی شود. بچه دار شدن مثل یک جادوست. مثل افسانه ای شیرین و عجیب و غریب که سخت می شود باورش کرد. آخر چطور می شود یک دفعه مادر شد. همین که اولین بار نقطه ای تپنده را نشانت می دهند و می گویند این بچه شماست، همه چیز تغییر می کند. دستت را می گذاری روی شکم و حس می کنی از همین حالا باید قوی تر باشی. باید محافظت کنی از این نقطه تپنده کوچک. باید حامی اش باشی، همراهش باشی. شروع به تکان خوردن که می کند فکر می کنی دیگر خودت نیستی، دیگر پاهایت روی زمین نیست. لذتی وجودت را می گیرد که با کمتر چیزی قابل قیاس است.با گذشت هر روز و هر ماه چقدر عاشق تر می انتظار من...