امروز ۱۷ هفتم تمام شد... چند روزه مامانم عمل کرده و درگیرش بودیم. از قبلشم یه مدت چون میدیدم حالم خوبه استراحت نمیکردم دیشب خونه مادرم بودم طرفا ساعت ۸شب بدون هیچ مشکلی رفتم دستشویی دیدم خونریزی دارم... در حد کف دست تقریبا زود شیاف سیکلوژست استفاده کردم و زنگ زدم به شوهرم و رفتیم بیمارستان سونوگرافی ها که بسته بودن. رفتیم بیمارستان آریا. از اونجا زنگ زدن به دکترم که جواب نداد قلب بچه رو با دستگاه چک کردن که شکر خدا مشکلی نداشت... برام سونو نوشت. گفتم فردا جمعه است گفت ادرس یه سونو میدیم که باز باشه. هر چند امروز شوهرم رفت دید تعطیله گفت استراحت کن و شیاف بزار و برو سونو از دیشب استراحتم خونریزیم قطع شده شکر خدا. صبح یکم خون مونده اومد و بعد هم یکم لک اما الان خوبم فقط کمی زیر دلم گهگاه درد میگیره فردا صبح میرم سونو ببینم چه خبره توکل به خدا خدایا خودت بچمو حفظ کن ...

یک چیزهایی هیچ وقت عادی نمی شود. بچه دار شدن مثل یک جادوست. مثل افسانه ای شیرین و عجیب و غریب که سخت می شود باورش کرد. آخر چطور می شود یک دفعه مادر شد. همین که اولین بار نقطه ای تپنده را نشانت می دهند و می گویند این بچه شماست، همه چیز تغییر می کند. دستت را می گذاری روی شکم و حس می کنی از همین حالا باید قوی تر باشی. باید محافظت کنی از این نقطه تپنده کوچک. باید حامی اش باشی، همراهش باشی. شروع به تکان خوردن که می کند فکر می کنی دیگر خودت نیستی، دیگر پاهایت روی زمین نیست. لذتی وجودت را می گیرد که با کمتر چیزی قابل قیاس است.با گذشت هر روز و هر ماه چقدر عاشق تر می